حرفی که نمیزنم مثل زَهر از گلوم پایین میره..

عشق واقعی به شعر و شاعری ختم نمیشه،  اصلا هیچ رغبتی واست نمی ذاره.عشق بیرحمه، عشق وحشیه. تا تو رو از پا در نیاره ولت نمی کنه. یا باید پیش پاش زانو بزنی و هرچی می گه انجام بدی حتی اگه بی حیثیت و بی آبرو بشی یا باید جلوش مقاومت کنی تا خفه ات کنه تا دق کنی تا بمیری.عشقِ تو منو بیصدا کرده. نمی تونم به کسی بگم.دارم خفه می شم.آرزو دارم باهات حرف بزنم.از دلم بادامه مطلب

من که کاری به کار کسی نداشتم !
انتهای خیابان پاییـز نشسته بودم
شعرم را مینوشتم از راه که رسیدی ..
اصلا مشخص بود با قصد و غرض آمدهای !
حالا خوب شد؟
عاشقت شدم ...
راحت شدی ... ؟